Ο σοφός κι αγράμματος Μακρυγιάννης

DSC01466

Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτεριά όπου θα γευόμαστε,θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια,όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τί θα ειπή πατρίδα,τί θα ειπή θρησκεία,τί θα ειπή φιλοτιμία,αρετή και τιμιότη. Αυτά λείπουν απ΄όλους εμάς στρατιωτικούς και πολιτικούς. Της πρόσοδες της πατρίδος της κλέβομεν,από υποστατικά δεν της αφήσαμεν τήποτας,σε ΄πηρεσίαν να μπούμεν,ένα βάνομεν εις το ταμείον,δέκα κλέβομεν. Αγοράζομεν πρόσοδες,της τρώμεν όλες. Χρωστούν εις το ταμείον δεκοχτώ ΄κατομμύρια ο ένας κι ο άλλος ο Μιχαλάκης Γιατρός πεντακόσιες χιλιάδες,ο Τζούχλος τρακόσες,ο Γιωργάκης Νοταράς τρακόσες πενήντα-όλο τέτοιγοι χρωστούνε αυτά. Ο κεντρικός ταμίας ο Φίτζιος-τρακόσες πενήντα του λείπουν από το ταμείον κι ακόμα δε κυτάχτηκαν πόσα θα λείψουν ακόμα.Το ίδιο ντογάνες κι άλλα. Τέτοιοι μπαίνουν εις τα πράματα και τέτοιους συντρόφους βάνουν. Δύσκολο είναι ο τίμιος άνθρωπος να κάνη τα χρέη του πατριωτικώς. Οι αγωνισταί οι περισσότεροι και οι χήρες κι ορφανά δυστυχούν. Πολυτέλεια και φαντασία-γεμίσαμεν πλήθος πιανοφόρτια και κιθάρες. Οι δανεισταί μας ζητούν τα χρήματά τους,λεπτό δε τους δίνομεν από αυτά-κάνουν επέβασιν εις τα πράματά μας. Και ποτές δεν βρίσκομεν ίσιον δρόμον. Πώς θα σωθώμεν εμείς μ΄αυτά και να σκηματιστούμεν εις κοινωνίαν του κόσμου ως άνθρωποι; Ο Θεός ας κάμη το έλεός του να μας γλυτώση από τον μεγάλον γκρεμνόν όπου τρέχομεν να τζακιστούμεν…Αυτά δεν τα λέγω εγώ μοναχός,τα λέγει όλο το κοινό και οι ΄φημερήδες. Κι όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικον να πνίγη το δίκιον. Δια ΄κείνο έμαθα γράμματα εις τα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμον το απελέκητο,ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω΄ήμουν φτωχός κι έκανα να βγάλω το πατρικό μου χρέος,όπου μας χρέωσαν οι χαράμηδες,και να ζήσω κ΄εγώ σε τούτην την κοινωνίαν όσο έχω τ΄αμανέτι του Θεού εις το σώμα μου….

Advertisements