ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΡΤΣΑΚΗΣ

  • Η λεμονιά που αγαπώ σ άλλο μοιράσι πέφτει για ενα κλαδί λεμονανθό θα με ποδώσει κλέφτη, Αυγή και ηλιοβασίλεμα λεν ομορφιές του κόσμου όσοι δεν εγνωρίσανε τα δυο σου μάθια φώς μου Δεντρί που σε καμάρωνα καθημερνή και σκόλη και δα’ γυρες τσι κλώνους σου σε ξένο περιβόλι Όσο περνάει ο καιρός η φλόγα μεγαλώνει καίει τα φύλλα τσι καρδιάς και το κρομί το λιώνει Θα σ ‘αρνηθώ άμα θα δεις δύο φεγγάρια βράδυ δυο ήλιους το ξημέρωμα να πορπατούν ομάδι Δεν είσαι αγάπη στην καρδιά προσωρινά βαλμένη μα είσαι σ’ ούλο το κορμί μηλιά μου ριζωμένη Μηλιά μου κιτρολεμονιά ρόδο και γιασεμί μου ανασασμέ κι ανάσα μου και κάθε αναπνοή μου.

 

Advertisements