Πτερούγισμα συγκίνησης από χαμένες πατρίδες

Οι παλαιοί,πόσο άραγε να βίασαν τον εαυτό τους,οι ενοχές πόσο να βασάνισαν το νου τους,επειδή συνειδητά να περάσεις από τη μια όχθη στην άλλη δεν είναι εύκολο πράγμα,θέλει πολύ χρόνο,δε περνάς εύκολα με συνειδησιακές νηνεμίες επειδή υπάρχει χάσμα πολιτισμικού κατακλυσμού.Σε ποιό δίλημμα αναγκάστηκαν να βάλουν τον εαυτό τους αρχικά,και πόσο προσπάθησαν να ισορροπίσουν,και τη πραγματική θησαυρισμένη ρίζα που τους δένει,και τη σκληρή κι ανελέητη πραγματικότητα που βίωναν κάθε μέρα σε αντίξοες συνθήκες χωρίς βοήθεια από πουθενά?Εδώ χρειάζεται πραγματικά ψυχική δύναμη,ή τα εγκαταλείπεις όλα και φεύγεις για να μην απωλέσεις τη μοναδική ρίζα της ψυχής σου,ή απαρνήσαι αυτό που είσαι,αποδέχεσαι να είσαι αυτό που δεν είσαι,για να κρατήσεις αυτό που θεωρείς ή νομίζεις  ως θησαυρό της καρδιάς σου.Και..με το πέρασμα του καιρού κάποιοι αθεράπευτα ρομαντικοί θα παρατηρούν τα απολιθώματα των επιλογών σου.Απολιθώματα τα οποία αν και φέρουν ακόμη το σπέρμα της ρίζας πόσο άραγε είναι ικανά να αναστήσουν τη ρίζα,να γίνει δέντρο,να βγάλει φύλλα και να ανθίσει και πάλι?

Advertisements