Φευγάτε ρε μη μας ξεφτιλίζετε άλλο

Αυτή η γυναίκα τα είχε δει πολύ νωρίς με τη διεισδυτική ματιά της και δεν έπεσε έξω.Τα παρουσίαζε με το δικό της τάλαντο,που δεν ήταν ένα,είχε κι άλλο τάλαντο τα οποία αν τα χρησιμοποίησε καλά μόνο ο Θεός ξέρει.Ήταν ξεχωριστή προσωπικότητα,ήταν εκκεντρική και αιχμηρή στο λόγο,με ένα μυαλό ξυράφι,να σε κόψει στα δύο με την αιχμή του λόγου,ήταν θησαυρός για τους δικούς της ανθρώπους σίγουρα.Εκείνη έφυγε αλλά μας άφησε το χαμόγελό της,τη σπιρτάδα του νου της,τις ακαταμάχητες ατάκες της,την έμφυτη αισιοδοξία που απέπνεε,και πίσω από όλα αυτά,έναν άκρως ευαίσθητο άνθρωπο που λυγούσε πότε-πότε που μπορούσε κανείς να διακρίνει απ΄το λυγμό της φωνής,φωνή που δεν απομακρύνθηκε ποτέ από το ρωμαίικο ταμπεραμέντο,ήταν σταθερή στις αξίες της παρά τις εκ των πραγμάτων πολλές επιρροές που δεχόμαστε αναμειγνυώμενοι με το σύγχρονο κόσμο.Πάντα επίκαιρος ο λόγος της και μακάρι να είχαμε με τέτοια ενεργητικότητα και σπιρτάδα καμμιά εκατοστή τέτοιους Έλληνες στη κορυφή και σε καίριες θέσεις,δε θα μας παίζανε στα δάχτυλα επιτήδιοι και τυχοδιώκτες.Απορώ αυτή η χώρα με τέτοια ιστορία,τόση εμπειρία συσσωρευμένη,με τέτοιο πολιτισμό γιατί ρε γαμώτο ακόμη και σήμερα που υποτίθεται υπάρχει πλεόνασμα πεπαιδευμένων Ελλήνων ανθρώπων δε κατανοούν ούτε αντιλαμβάνονται τις παγίδες,τον εμπαιγμό,τη κτηνώδη σκλαβιά που με άλλη μορφή μας επέβαλαν.Και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι,που υπηρετούν,ακολουθούν,συμφωνούν,συνυπογράφουν,εκστασιάζονται,εκθειάζουν το μακάβριο έργο αλλοτρίων μισέλληνων.Ανάμεσα σε αυτούς πολλοί νέοι,δε μιλάω για μεγάλης ηλικίας που έχουν παγιωμένη σκέψη και φοβίες που έχουν να κάνουν με τρεπτά,άδηλα και πεζά πράγματα,παγιδεύονται νέοι σε παρωχημένα υλικά πέρμιας γεωλογικής εποχής με αμέτρητα απολιθώματα κούφια,παραγεμισμένοι με άχυρο δημαγωγοί που υποδύονται το καινό και φρέσκο.Είναι τραγωδία να βλέπει κανείς νέους ανθρώπους να συστοιχίζονται σε χώρους μετασχηματισμένων υλικών υπό αφανισμό νέοι άνθρωποι και μάλιστα να υπηρετούν με υψηλές αποδοχές συνοικοδομώντας και συνεισφέροντας με τις γνώσεις τους στη συνέχιση και παράταση του σάπιου.Όσο για τους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας έχω να πω τούτο,εντάξει φοβούνται,όμως ο φόβος τους αυτός υποδηλώνει σχέση αγάπης και δεσίματος με το αντικείμενο που είναι δεμένοι.Έρχεται στο νου η ρήση του Χριστού που είπε εκεί που είναι ο θησαυρός σας εκεί είναι και η καρδιά σας,ο θησαυρός μας άραγε τώρα πού είναι..?Αυτοί πέρασαν δύσκολα χρόνια,εργάστηκαν σκληρά,και τώρα γεύονται τους καρπούς υποτίθεται των κόπων τους.Μύθος εν μέρει,επειδή είναι και υπάρχουν πολλοί απ΄αυτούς που έζησαν μια περίοδο ευωχίας στη μέση ηλικία,και πολλά απ΄αυτά που καρπώνονται είναι λεηλατημένα από το μέλλον των παιδιών τους που μέλλει να ζήσουν υπό στυγνή σκλαβιά η οποία ποτέ στην ιστορία λόγω τεχνολογικής εξέλιξης σήμερα δεν υπήρξε στο παρελθόν.Καλό είναι λοιπόν να αγωνιστούν κι αυτοί και να δώσουν τη μάχη τους υπερασπιζόμενοι όχι το δικό τους μέλλον που είναι βραχύ όσο των παιδιών τους για να μην αδειάσει η Ελλάδα από τους  νέους Έλληνες που τόσο πολύ επιθυμούν οι παγκοσμιοποιητές ώστε να μετατραπεί η πατρίδα μας σε μια-δυό ή τρεις ενιαίες οικονομικές ζώνες που δε θα ισχύουν οι νόμοι του κράτους αλλά οι νόμοι της ασύδοτης αγοράς χωρίς φραγμούς εθνικούς και ο νοών νοείτω τα επακόλουθα που θα προκύψουν.

Advertisements