Η πέτρα

DSC00861Είναι καλό να είναι κανείς αισιόδοξος,η αισιοδοξία παρέχει το εχέγγυο της αμυδρής ελπίδας ότι κάτι θα αλλάξει.Μα ένας ψύχραιμος παρατηρητής των γεγονότων αλλά και των εξελίξεων ακόμη κι αν το θέλει πολύ δεν αισιοδοξεί αν χρησιμοποιήσει τη ψυχρή λογική,δηλαδή επαναπαυθεί πάνω στις δάφνες του,στις δικές του δυνάμεις εμπιστευόμενος απόλυτα με πεποίθηση στον εαυτό του,καθώς και σε όλα τα άδηλα που ενδεχομένως βρίσκονται υπό τη κατοχή του,χρήμα,μυική δύναμη,εξουσία,περιουσία κλπ.Όπως είπα και εδώ είναι όλα άδηλα,δίνουν την αίσθηση της ασφάλειας,αλλά δεν την εγγυώνται,ελλοχεύει ο κίνδυνος και όλα αυτά θα του είναι άχρηστα την ύστατη ώρα της πραγματικής αδυναμίας.Βέβαια η ελπίδα πεθαίνει τελευταία,και κανένας δεν επιθυμεί αυτή η αμυδρή ελπίδα να του φύγει απ΄τα χέρια.Ελπίζω σημαίνει περιμένω από κάπου κάτι,αναζητώ ένα βράχο να σταθώ,μια πέτρα να ξαποστάσω.Βλέπει κανείς αυτή τη πέτρα ή το βράχο?Βράχοι και πέτρες γεμάτος είναι ο κόσμος,σκληροί και αιχμηροί σχετικά λειασμένοι για μια μικρή στάση.Το χώμα δείχνει να είναι καλύτερο να ξαποστάσεις,κι ας λερωθείς λιγάκι,ρούχα είναι που θα πλυθούν στο πλυντήριο.Εδώ το πλυντήριο έχει το ρόλο του ειδώλου,τα μικρά ειδώλια της καθημερινότητας δηλαδή,ειδωλολάτρες αντικειμένων που υποκαθιστούν,που φαίνονται ως σωτήρια προς στιγμής,αλλά υποκαθιστούν για λίγο τη καθαρότητα και ασφάλεια της πέτρας.Όλοι δυσανασχετούν να ξαποστάσουν στο χώμα,θέλουν πέτρα,αν είναι λεία τόσο το καλύτερο,μα αν έχει έστω και μία εξοχή ενοχλεί και όλοι με χαρά τη παραχωρούν στον επόμενο.Κάπως έτσι συμπεριφερόμαστε στις αντιξοότητες,θέλουμε τα πάντα να είναι προσαρμοσμένα σύμφωνα με τα θέλω μας και την άνεσή μας.Αρνούμαστε τον ελάχιστο πόνο,το παραμικρό ενόχλημα,τη πρόσκαιρη καταιγίδα.Κοιλάδα κλαυθμώνος η γη και μεις οδοιπόροι της με βάρκα την ελπίδα μιας πέτρας να σταθούμε σε τούτη την έρημο.Σχοινοβάτες πάνω σε αιχμηρά αντικείμενα,βλέπουμε το αίμα απ΄τα πόδια μας να κυλάει,ανησυχούμε,φοβόμαστε,δυσπιστούμε,αλλά δε το βάζουμε κάτω,βαδίζουμε αυτή την έρημο μέχρι να σταματήσει η καρδιά να χτυπάει.Αλλεπάλληλα τα κύματα στη θάλασσα και η ολιγοπιστία μας ως άλλοι Πέτροι δε λέει να σταματήσει.Κάνε κάτι Κύριε,σώσε με φωνάζουμε!Ει Πέτρο,σε τί δίστασες?Μη φοβάστε,εγώ είμαι,ελάτε,καλεί η πέτρα της πίστεως.Και αμέσως γαληνεύει η θάλασσα!Εμείς αναζητούμε πέτρες αλλά όχι τη πέτρα,αναζητάμε βράχους αλλά όχι τον ασφαλή βράχο.Και οι αναζητήσεις μας πέφτουν στο κενό επειδή αν βρούμε εκείνη τη πέτρα μας ενοχλεί επειδή είναι ελάχιστα αιχμηρή.Θέλουμε και τη βόλεψη,θέλουμε και τη πέτρα,βολική πέτρα σε μια έρημο βρίσκεις σπάνια,αλλά βρίσκεις,άσε που μπορεί από κάτω της να κρύβονται παγίδες,σκορπιοί και φίδια.Ποιός θα καθόταν με άνεση όταν υποψιάζεται ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να κινδυνέψει σε μια τέτοια πέτρα?Κανένας!Πρώτα ελέγχει και ύστερα κάθεται να ξαποστάσει εμπιστευόμενος απόλυτα τη πέτρα.Εμείς όμως χωρίς πολλά καθόμαστε ανυποψίαστοι όπου βρεθούμε αν νοιώσουμε κάποια κούραση.Δε το συνιστά ο Χριστός,θα αναζητήσεις,θα ελέγξεις,θα κάνεις έλεγχο του χώρου και μετά θα καθίσεις.Μίλησα περί αισιοδοξίας στην αρχή,διακυμάνσεις στη συνέχεια,και η ελπίδα ποτέ δε πεθαίνει,αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να καθίσει κανείς όποια πέτρα βρει μπροστά του αρκεί να ξαποστάσει!Πέτρα από πέτρα διαφέρει,αν σου αρέσουν οι λείες τις βρίσκεις εύκολα λοιπόν ακόμη και στην έρημο.Πρόσεξε όμως μήπως αυτή η πέτρα σου προκύψει βρόχος και παγίδα.Επειδή οι πέτρες έχουν πολλά σχήματα και θέσεις,δύσκολα διακρίνει κανείς τις παγίδες που ενέχουν.

Advertisements