Μνήμη θανάτου

Κάποιος μελλοθάνατος πριν πεθάνει ζήτησε μια τελευταία χάρη,να τον συντροφεύουν στο κρεββάτι του πόνου δύο άνθρωποι,ένας δικηγόρος και ένας γιατρός.Καλά βρε παιδί μου τι να τους κάνεις αυτούς,του απάντησε η νοσοκόμα.Θέλω είπε,να πεθάνω σαν το Xριστό ανάμεσα σε δύο ληστές,κάνε μου αυτή τη τελευταία επιθυμία.Τώρα το ποιός από τους δύο μετανόησε έστω τη τελευταία στιγμή λέγοντας μνήσθητί μου Κύριε εν τη βασιλεία σου,υποθέτω το είπε ο γιατρός,επειδή στη πρoτέρα ζωή του έκανε και κάποιες καλές πράξεις,έσωσε κάποιες ζωές από βέβαιο θάνατο και ταλαιπωρία έστω με το αζημίωτο.Και έτσι πήγαν και οι δύο στο παράδεισο,αφού πρώτα μεταφέρθηκαν οι σωροί τους στο νεκροταφείο.Ποτέ δε μ΄άρεσε το θέαμα του νεκροταφείου,αν και είναι ένας κήπος με ψηλά δέντρα που φωλιάζουν πουλιά και κελαηδούν υπέροχα.Η Εκκλησία προτιμάει την έκφραση του κοιμητηρίου,όλοι εκεί κοιμούνται βαθιά,μια τεράστια νεκρή πολιτεία ανθρώπων που έφυγαν για πάντα περιμένοντας τη μέλλουσα κρίση και ανάσταση των νεκρών.Μια φίλη μου κάποτε μου έλεγε ότι πάει συχνά σε ένα τέτοιο χώρο,όχι επειδή έχει κάποιον νεκρό να τιμήσει,αλλά επειδή εκεί ηρεμεί.Όταν το άκουσα για πρώτη φορά εντυπωσιάστηκα,της είπα μάλιστα υπάρχουν τόσοι άλλοι χώροι για να ηρεμήσεις,σε μια μακάβρια ατμόσφαιρα βρήκες χριστιανή μου να το κάνεις?Όμως είχε δίκιο,εκεί όντως ηρεμείς,βλέπεις τη ματαιότητα του κόσμου,αναθεωρείς πολλά από τις σκέψεις,βλέπεις διαφορετικά το κόσμο γύρω.Οι πατέρες της εκκλησίας μιλούν περί μνήμης θανάτου,και εκεί η μνήμη θανάτου παίρνει σάρκα και οστά.Όχι ότι δεν αγαπούσαν τη ζωή,αντίθετα,οι υπέρμαχοι της ζωής,λατρεύουν τη ζωή και ακριβώς για αυτό έχουν μνήμη θανάτου,ο αληθινός χριστιανός πρέπει να έχει αδιάλειπτη μνήμη θανάτου.Η ζωή δεν είναι αυτή που πολλοί εκθειάζουμε,τα μπουζούκια και τα club γεμάτα καπνό και συνωστισμό με δυνατή μουσική,η ζωή δεν είναι κραυγές άναρθρες πετώντας στρώματα,σκαμπό,πιάτα,γαρδένιες,μαξιλάρια και ανεμιστήρες όπως προαναφέρεται σε προηγούμενο άρθρο.Η ζωή είναι χαρά πραγματική,χωρίς πόνο,καημούς,αρρώστιες,αδικίες,βία,οχλοβοές,ανησυχία και θάνατο.Αυτή τη ζωή υπόσχεται ο Χριστός και αυτήν επιθυμεί ο εσωτερικός άνθρωπος,η ψυχή του ανθρώπου.Αυτό έκανα κι εγώ κάποτε,αποφάσισα μια μέρα να πάω σε ένα ξακουστό κοιμητήριο,το Α,εκεί που κοιμούνται γνωστές προσωπικότητες που έζησαν όπως όλοι μας τη ζωή όση τους δόθηκε.Ανάμεσα σε άγνωστους κοιμούνται άνθρωποι οι οποίοι ήταν κάποτε πρόσωπα επιφανή,χιλιάδες μιλούσαν για αυτούς,τους αγάπησαν,τους πίστεψαν και τους τίμησαν.resurrection

Advertisements