Να πάμε πού?

Κοράκια στους αιθέρες

Χθες απέλυσαν τον Τσάρλς,ένα εργατικό και  χαμογελαστό παιδί που είναι δεν είναι 30 χρόνων,έγχρωμος,ναι με ένα χρώμα στιλπνό μαύρο από την υποσαχάρια Αφρική.Εργαζόταν σε μια ιδιωτική εταιρεία καθαρισμού,απ΄εκείνες που πληρώνουν αδρά,380,400 ευρώ το μήνα.Προφανώς ήταν κι αυτός ένας απ΄αυτούς που μπήκαν λάθρα στη χώρα των ευδαίμονων πολιτών.Ποιά Σουηδία και Νορβηγία,χώρες αποκαλούμενες ευαδαιμονούσες και ποιοτικών παροχών προς πολίτες!Τώρα θα αρχίσουν τους διαξιφισμούς με τα ιοβόλα βέλη τους αντιπαθούντες και συμπαθούντες,τώρα τούτη η ανθρώπινη τραγωδία βρίσκεται ενώπιον ενός άτυπου και εικονικού δικαστηρίου μεταξύ αντιμαχόμενων πυρών.Εγώ κραυγάζει ο Τσαρλς αγαπώ τη πατρίδα μου,θα ήθελα να είχα τις ίδιες ευκαιρίες εκεί,όχι να φύγω μακριά από τις παιδικές αναμνήσεις,τους φίλους,τους γονείς και την εφηβική αγάπη που σκίρτησε μέσα στα χαλάσματα της πόλης μου.Να επιστρέψεις εκεί αναφώνησε ο Θωμάς, δε σε θέλω εδώ,ενώ ο Πίτερ τον επιτίμησε αναφέροντάς του ότι πλέον ζούμε σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία χωρίς φραγμούς και αποκλεισμούς.Ναι θέλω να φύγω απαντάει σκεπτικός ο Τσάρλς,επειδή η χώρα σου δε μου παρέχει όλα εκείνα που μια πολιτεία όφειλε να παρέχει στους πολίτες της ώστε να φέρει επάξια το τίτλο της ευδαιμονούσας πολιτείας.Αλλά να πάω πού,εγώ έφυγα από εκεί επειδή γεύτηκα απ΄τα γενοφάσκια μου όλα εκείνα τα άσχημα που βιώνετε εσείς τώρα στη δική σας χώρα.Αποικία είναι η πατρίδα μου,ανάλογη της δικής σας,οι διαφορές μας είναι ουσιαστικά δύο,το γεωγραφικό πλάτος και το χρώμα του δέρματος,όλα τα άλλα σχεδόν μοιάζουν με τα δικά σας.Τη δική μου πατρίδα τη ληστεύουν προ καιρού,γεννήθηκα στη σκιά ενός θάμνου την ώρα που λεηλατούσαν το φτωχό σπίτι μας,και το πλούτο της γης μας.Έφυγα επειδή δε μπορούσα να βλέπω το αίμα να ρέει και δεκάδες πτώματα σε τυμπανιαία κατάσταση,κουράστηκα να βλέπω το χαμό από ασιτία των παιδικών μου φίλων.Σε καταλαβαίνω αλλά δε μπορώ να βοηθήσω απαντάει ο Θωμάς,είμαι κι εγώ φυγάς,παιδί προσφύγων,οι παππούδες μου διώχτηκαν κακήν κακώς από τη Σμύρνη,εγώ έχασα τη πατρίδα μου,το χωράφι του παππού,το σπίτι μας,το πηγάδι μας,τα ζώα μας,τα υπάρχοντά μας.Εσύ τουλάχιστον έχεις ακόμη πατρίδα,εγώ δεν έχω τίποτα,και θες να μοιραστούμε τώρα το χώρο υποδοχής όλων των κατατρεγμένων της φυλής μου!Είμαστε πλέον παγκοσμιοποιημένη κοινωνία επιμένει ο Πίτερ,δεν υπάρχουν στεγανά πατρίδας,όλη η γη μας ανήκει!Τότε μπορούμε να ανταλλάξουμε πατρίδες προτείνει ο Τσάρλς,εσύ να πας στο Κογκό κι εγώ να μείνω στην Αθήνα,έτσι,με το καιρό κι αυτή η ιστορία θα αλλάξει,δε μιλάνε τα υπόγεια και παγκοσμιοποιημένα χαλκεία  περί της μαύρης Αθηνάς,ωραία,με τη δική μου παρουσία η γλαυκομάτα θα αντλεί τη καταγωγή της από τη χώρα του Χαμ!Εγώ τη πατρίδα μου δε την αλλάζω διαμαρτύρεται ο Θωμάς,ήδη έχασα μια πατρίδα,δυό φορές πρόσφυγας δεν το αντέχω,άλλωστε προ αμνημονεύτων ετών η δική μου πατρίδα λεηλατείται από τους ίδιους ληστές,είτε είναι μεταμφιεσμένοι με γραβάτα και φράκο είτε με δέρμα βοδιού και σαρίκι.Ναι..,δε το ήξερα απαντάει ο Τσάρλς,είμαστε κι οι δυό φυγάδες,σε ένα πολύ άδικο περιβάλλον,εσύ τουλάχιστον αντικρίζεις από ένα ύψωμα τη χαμένη σου πατρίδα,εγώ δε ξέρω αν θα τη δω ποτέ ξανά,γίναμε ρώσικη σαλάτα έτσι όπως τη φαντασιώνεται ο Πίτερ.Θα συναντηθούμε ποτέ οι τρεις μας,δε νομίζω όσο βρισκόμαστε επάνω στη γη των φυγάδων.Εγώ βλέπω μία πατρίδα και δύο τυφλούς που δε τη βλέπουν,κραυγάζει ο Πίτερ,βλέπω όμως κι αμέτρητους ληστές να μας κυκλώνουν με επιθετική διάθεση.Ναι,αυτούς τους βλέπουμε κι εμείς να πλησιάζουν,συμπληρώνουν με μια φωνή Τσάρλς και Θωμάς,χτες λήστευαν τις πατρίδες μας,τώρα ζητούν και το σώμα μας.Τρέξτε να σωθούμε κραυγάζει έντρομος ο Πίτερ!Να πάμε πού,δεν υπάρχει πλέον πατρίδα για κανέναν μας ψελλίζει ο ημιθανής Θωμάς από μαχαιριά αλλότριου,χωρίς να λάβει καμιά απάντηση.

Advertisements