Παρακμή και όνειδος

Αν ήμουνα,αν υποθετικά ήμουνα-δε θα το ΄θελα ποτέ-πολιτικός ταγός τη σήμερον ημέρα στην Ελλάδα αντιμετωπίζοντας μια τέτοια ζοφερή κατάσταση,έτσι όπως τη διαμόρφωσε ο ταξιδιάρης με τη γλάστρα,έτσι όπως τη διαμόρφωσαν τα αλλεπάλληλα μνημόνια της ντροπής,θα είχα παραιτηθεί.Θα την είχα κάνει νωρίς να μη λερωθεί το όνομά μου στα ιστορικά εγχειρίδια του μέλλοντος.Πολύ λέρωμα,οι λεκέδες δε βγαίνουν εύκολα με κανένα απορρυπαντικό,και κανένα πλυντήριο όσο κι αν είναι εγγυημένα και τα δύο από 29 και 39 κατασκευαστές.Είναι κάτι περισσότερο από όνειδος,συνήθως οι περισσότεροι διαχειρίζονταν στο παρελθόν τα πράγματα,τώρα δε διαχειρίζεσαι απλά,ανεβαίνεις το Γολγοθά,αν υποτεθεί ότι πράττεις το δέον,μα αν δε κάνεις το σωστό,τότε η μοίρα σου είναι προδιαγεγραμμένη.Γρήγορα,πολύ γρήγορα,φυγή από το όνειδος,δεν σηκώνεται τέτοιο άχθος,δε αντέχεται να είναι κανείς αχθοφόρος του τέλειου λάθους.Κι όμως,ακόμη υπάρχουν υπερασπιστές και τιμητές τούτου του τερατουργήματος!Τούτο το σφαγείο μιας χώρας και ενός λαού σε ειρηνική περίοδο αποτελεί σταθμός,σίγουρα αποτελεί πιλοτικό  σχέδιο για τα επόμενα θύματα αρκεί να πετύχει.Αν πέτυχε ή όχι θα φανεί κυρίως από τις εσωτερικές αντιστάσεις,όχι βέβαια των ταγών μα του λαού,η πλειονότητα των σημερινών ταγών πλέον είναι χαμένη υπόθεση,στερούνται ηθικής και λόγου εντίμου,αντιστάσεις λοιπόν οι οποίες πιθανόν να ενεργοποιήσουν τις εξωτερικές αντιδράσεις που θα είναι και απρόβλεπτες,και ασύμμετρες.Μόνο με συσπειρωμένο και συμπαγές ενιαίο εθνικό πατριωτικό μέτωπο,με συνοχή και ομόνοια στο εσωτερικό του που θα αναδείξει άδολους και ικανούς μπροστάρηδες,έτσι θα αναχαιτιστεί η παρακμή.Όμως κάτι πρέπει να γίνει,η πορεία είναι αυτοκαταστροφική,δε γίνεται ένας ολόκληρος λαός να σέρνεται με αλυσίδες σε μόνιμη βάση πεινασμένος και καταπονημένος σε μια έρημο χωρίς αμυδρή ελπίδα στον ορίζοντα.Η αιμορραγία δε σταματάει από κάθε σημείο του σώματος,η ανεργία μεγαλώνει,εταιρείες φεύγουν ή κλείνουν,τα ασφαλιστικά ταμεία λιμοκτονούν,η οικοδομή η κινητήρια δύναμη κάποτε,θνήσκει,η αποσάθρωση δομών και θεσμών καθώς και τόσα άλλα που συμβαίνουν δείχνουν μια αποπνικτική κατάσταση.Θα πει κάποιος μα δε τα βλέπουν,τα βλέπουν,μα δε μπορούν να κάνουν πολλά ή και τίποτα,επειδή σέρνονται από τη μύτη με τις υπογραφές που έβαλαν!Εν τω μεταξύ οι πιέσεις είναι αφόρητες ταυτόχρονα από πολλές πλευρές που δε θα ήθελα να αναπτύξω επειδή άπτονται ευαίσθητων καταστάσεων επειδή η οικονομία ποτέ δε πορεύεται μόνη,συνοδεύεται με τη πολιτική και τις προεκτάσεις τους,ο καθένας αντιλαμβάνεται αν αντιλαμβάνεται.Το άσχημο είναι ότι δεν υπάρχει κανένας σύγχρονος Αισχύλος να περιγράψει τούτη τη τραγωδία,πολύ περισσότερο δε βρίσκεται κάποιος αντάξιος του Αριστοφάνη.Ένας πλησίαζε το πνεύμα του με πλούσια αθυροστομία.,ο αείμνηστος Καρακατσάνης  ο οποίος μας έφυγε πρόωρα!

Advertisements
This entry was posted in video.