Κάποτε ήταν μια χώρα

 

534698903_918dd0e210_o

Για να καταστρέψεις τη φυσιογνωμία μια χώρας είναι πολύ εύκολο όταν κρατάς τα ηνία της ή έστω αποτελείς αποτελεσματικός κρίκος ενός διεθνούς συστήματος ή νοοτροπίας που επιδιώκει να φέρει καινά πράγματα σε μια πολιτεία που έμαθε ή ζει τους δικούς της ρυθμούς.Τώρα περνάμε σε μια νέα εποχή,τα παλιά πέρασαν και μοιάζουν άχρηστες παρακαταθήκες ενός παρωχημένου κόσμου που παρέρχεται ανεπιστρεπτί.Κάποτε ήταν μια χώρα με αξίες δύσκολα ευμετάβλητες,είχε να δείξει ζωντανή παράδοση,όλα ήταν καλαίσθητα και αγνά,χωρίς φτιασιδώματα και εξεζητημένα.Δίπλα σε ένα αμπέλι δυό-τρεις κίονες και εκατοντάδες θραύσματα στο έδαφος υποδηλώνουν παρουσία πολιτισμού και ανθρώπων με καλό γούστο που άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους.Λίγο πιο πέρα ένας απέριττος βυζαντινός ναός επιζητεί τη συνέχεια της καλαισθησίας στη κοσμογονία που συντελέστηκε στον ίδιο τόπο.Η γλώσσα η ίδια στα χείλη του χωρικού εμπλουτισμένη με αναρίθμητες λεξοδανείσεις.,δεν έχει καμιά σημασία,η συναλλαγή και η ανταλλαγή λέξεων και προιόντων προαιώνια ανθρώπινη ανάγκη συνύπαρξης.Ένας κόσμος φεύγει κι ένας κόσμος διαφορετικός έρχεται,εκείνος που φεύγει δείχνει πλέον κυνηγημένος,σε τίποτα δε θέλει να μοιάζει με τον νέο,σε τίποτα δεν επιθυμεί ο νέος να μοιάζει με τον παλιό.Φεύγει παίρνοντας μαζί του όλα εκείνα που τον σηματοδοτούν,ως πρόσφυγας αρπάζει ό,τι του αφήνεται να πάρει μαζί του.Κι έχει πολλά να πάρει,πολλά να σηκώσει σε πρόχειρο μπόγο,ο νέος κόσμος που ανατέλλει τα θεωρεί περιττά και ανούσια για να τα κρατήσει.Πλέον η γη τούτη ανήκει στο χώμα της,όπως και το Αιγαίο στα ψάρια του,το επιθυμεί ο παγκοσμιοποιητής και οι φίλοι του,και ποιός να του αντισταθεί όταν είναι επιθυμία όλων ως πράξη και στόχος αμφικτυονεύουσας ιδεολογίας.Τουλάχιστον έτσι φαίνεται και δείχνει όμορφη για το πλήθος που κουράστηκε να φυλακίζεται σε όρια,γιατί κοιτάζει τα πουλιά που εκείνα δε γνωρίζουν όρια παρά μόνο απέραντο ουρανό και φύση για να συλλέγουν καρπούς και τροφή.Η συσσώρευση γνώσης δεν ωφέλησε τόσο όσο το μήνυμα των πουλιών,η γνώση περισσότερο εγκλώβισε και κατέστησε φυλακή της τη γη που ζει και κινείται η κορωνίδα της δημιουργίας.Μα και πάλι δεν έμαθε τίποτα από τα λάθη της,ανεπίδεκτη μάθησης η κορωνίδα,πάλλεται η καρδιά της και φτερουγίζει το πνεύμα της να απολαύσει επιτέλους το δώρο της ζωής μέχρι τη τελευταία σταγόνα,μέσα σε αριθμούς και άψυχα αντικείμενα που ελαχιστοποιούν το κόπο και το μυικό πόνο.Το καλό ύφασμα δε ράβεται πια στο Μιλάνο αλλά στη Ντάκα σε προκατασκευασμένο ερείπιο,και το υψηλό ημερομίσθιο αντικαθίσταται με ένα επίδομα ίσα-ίσα για να αγοραστεί το ψωμί και μαι σκελίδα σκόρδο,άσχετα αν ο μελλοθάνατος θα σκεπαστεί ηρωικά στα χαλάσματα αγκαλιά με υφάσματα προορισμένα για μεταξωτά οπίσθια.Το επιθυμεί ο επερχόμενος κόσμος,ο παγκοσμιοποιητής,γιατί η ανάπτυξη προέχει της αξιοπρέπειας και της ζωής.Έμαθε ο διαφορετικός ότι στη χώρα της ευδαιμονίας οι άνθρωποι εκτός από ψωμί έχουν και μια στέγη για να μη βρέχονται,έτσι αποφάσισε να πάει εκεί έστω και ξυπόλυτος,και πήγε.Φίλησε τη μάνα στο μάγουλο και τη μνηστή στα χείλη και διάβηκε τη θάλασσα και το ποταμό.Μάνα πολλά δε μου δίνουν αλλά είναι υπεραρκετά για μας τους κατατρεγμένους,κάνε υπομονή και με τη βοήθεια του αλλάχ θα αποκτήσεις με τα εμβάσματα μου πράγματα που ποτέ δε τα είχες ούτε τα ονειρεύτηκες.Όμως μάνα σε αυτή τη χώρα οίκος του αλλάχ δεν υπάρχει,λατρεύουν άλλον θεό κι αυτός μάχεται τον δικό μας,παλιά ιστορία από τα χρόνια του προφήτη.Ευτυχώς που υπάρχει ο καλός Καμίνης και θα μας φτιάξει τέμενος κάπου εκεί που ένας σοφός τους παλαιός είχε την ακαδημία του και διερχόταν και η οδός της παλιάς πόλης.Επειδή όμως κι εμείς μαλώνουμε στα του οίκου μας προβλέπει ο καλός αυτός άνθρωπος να μας φτιάξει από ένα-δυό ιερά για όλες τις αποχρώσεις,σε κάθε γειτονιά της μεγάλης πόλης του,έτσι κάθε παράκληση και ευχή μου θα βρίσκει παραλήπτη ώστε μάνα σύντομα να μπορέσω να φέρω και σένα και τη μνηστή μου στη χώρα της ευδαιμονίας.Σύντομα οι ήχοι  του μουεζίνη θα καλύπτουν τον ανυπόφορο μεταλλικό χτύπο,και οι μιναρέδες θα φαίνονται σίγουρα από την ακρόπολη προς ικανοποίηση πάγιου αιτήματος του Μπαγκίς που έψαχνε απεγνωσμένα οίκο προσευχής εν Αθήναις και του είπαν να ταξιδέψει στον Εχίνο της Θράκης οι ανεκδιήγητοι!

Advertisements