Τουλάχιστον να πετύχαινε ο Βοναπάρτης!

Μεγαλώσαμε με την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης,τη συνεργασία επιτέλους των λαών της,τη σύσφιξη  των μεταξύ τους σχέσεων,την αλληλεγγύη,την κοινή πορεία προς το κοινό όραμα που από την αρχαιότητα ήταν το ζητούμενο.Ελάχιστοι ευρωπαίοι ηγέτες βοήθησαν με τη σημερινή έννοια αλλά χωρίς τη συνείδηση ότι όλοι εμείς που έτυχε να βρεθούμε σε αυτή τη πολυσχιδή υποήπειρο αποτελούμε μια κοινή πολιτισμική περιοχή.Η Ευρώπη δεν είναι ουσιαστικά ήπειρος,απέκτησε αυτή τη διαφορετικότητα λόγω της ιστορικής και πολιτισμικής διαφορετικότητας σε σχέση με άλλες γεωγραφικές ενότητες,ουσιαστικά αποτελεί τμήμα ενός συνόλου που εκτείνεται από τις ακτές της Κίνας και φτάνει ως τις εκβολές του ποταμού Τάγου στη Πορτογαλία.Η Ρώμη πρώτη έδωσε το έναυσμα της ενότητας στην Ευρώπη,τουλάχιστον προσπάθησε με τη δύναμη των όπλων,σε αντίθεση με την Ελλάδα τους δύο κύριους πυλώνες που τίμησαν την ιδέα της Ευρώπης όσο κανένας άλλος λαός της.Οι Έλληνες με ηγέτη τους τον Αλέξανδρο προτίμησαν να ενώσουν υπό τη δική τους επιρροή τα πιο γνώριμα ίσως και περισσότερο οικεία νερά,περιοχές της ανατολής που πάντα είχαν σχέσεις αφού από εκεί τροφοδοτούνταν από ιδέες,επιρροές,σκέψεις,εμπορικές συναλλαγές.Η δύση ήταν για τους Έλληνες μια εντελώς άγουρη και άξεστη περιοχή,ελάχιστα προσοδοφόρα σε όλους τους τομείς,σε σχέση με την εγγύς ανατολή.Η Ρώμη κατέχει τα πρωτεία στο όραμα της Ευρώπης γιατί είναι εκείνη που περιέγραψε στο περίπου και με ομιχλώδη τρόπο το περίγραμμα της γεωγραφικής διάστασης της.Κατόπιν ήλθε  και ο χριστιανισμός που εμβάθυνε τα όρια όχι τόσο της γεωγραφίας της Ευρώπης όσο τα πνευματικά όρια συμπληρώνοντας περισσότερο την ελληνική διάσταση που περιέχει πνευματική διάσταση παρά τη ρωμαική που ενέχει μια υλιστική αναφορά περισσότερο και πυγμή,τουλάχιστον έτσι το διακρίνω στη ροή του χρόνου.Όλα αυτά αλληλοσυπληρώθηκαν και χτίστηκε η κοινή συνισταμένη των λαών της Ευρώπης με τη πάροδο του χρόνου,βάζοντας στη πορεία όλο και κάποιο λιθαράκι ο ένας μετά τον άλλο λαό ώστε το πάζλ να διαμορφωθεί αυτό που βλέπουμε σήμερα.Το λεγόμενο Βυζάντιο αν και ελκυστικό μέρος της Ευρώπης πάντα βρισκόταν υπό το καχύποπτο βλέμμα της καθ΄ημάς δύσης,και τα όριά του κι αυτά περίπου ομιχλώδη,αν και ήταν μια κοινή πολιτιστική γωνιά ο χώρος του,ποτέ δε συμπεριέλαβε η ιστορία την ολότητα του ως Ευρωπαική,ίσως επειδή γρήγορα απωλέσθηκαν εδάφη του και αποκόπηκαν από τη κοινή πολιτισμική πορεία.Ευρώπη όμως θεωρούνται περιοχές που η προσφορά τους στην ιδέα της Ευρώπης είναι ελάχιστη ως ανύπαρκτη,ας πούμε η Φινλανδία,ή η περιοχή του Καυκάσου ακόμη και η Σκανδιναβία δε συγκρίνεται η προσφορά τους σε σχέση με την Μικρά Ασία ή τις Συριακές ακτές ως τη χερσόνησο του Σινά,κι όμως,την Συρία και το Ισραήλ με την Ιερουσαλήμ ως πνευματικό μέγεθος,η ιστορία τα ενέταξε πολιτισμικά στην Ασία ενώ η προσφορά τους στην ιδέα της Ευρώπης ήταν καταλυτική.Δε λέμε ποιο και τί είναι εκείνο που συνέχει την Ευρώπη;Αυτό αναζητούμε,και το βρίσκουμε ανάμεσα σε πολλά-πολλά ασύμμετρα κομμάτια.Η Γερμανία ή καλύτερα οι γερμανικοί λαοί πολύ αργότερα εμφανίστηκαν στο προσκήνιο,ως πολιτισμική προσφορά,γιατί πάντα υπήρχαν και η αρχαιότητα τους καταγράφει ως επιδρομείς που δεν άντεχαν τον πολιτισμό,είτε ήταν ρωμαικός είτε ήταν ελληνικός.Μισούσαν ό,τιδήποτε διέφερε από εκείνους,αν δεν είχε ένας λαός την νοοτροπία τους έπρεπε να δηωθεί,να λεηλατηθεί,να καταστραφεί και να ενταχθεί στη δική τους σφαίρα επιρροής και πολιτισμικής αναφοράς.Ο Καρλομάγνος δεν ήταν ένα πρόσωπο που τύγχανε κοινής αποδοχής όλων των ευρωπαίων της εποχής του,άξεστος και αστοιχείωτος ήταν,οι αυλές της ανατολικής ρωμαικής επικράτειας το λεγόμενο Βυζάντιο δεν τον είχε πολύ σε υπόληψη,η ανάγκη τους έκανε λόγω στρατηγικών επιλογών να συνεργαστεί μαζί του,κι όμως αυτόν θεωρούν ως μια προσωπικότητα που συνέβαλε στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης την εποχή που οι άνθρωποι ακόμη δεν είχαν συνειδητοποιηθεί ως ξεχωριστές εθνικές ενότητες.Εν μέρει έχουν δίκιο,συνέβαλε στην ιδέα αλλά ελάχιστα,η δική του συμβολή ήταν περισσότερο όσο αναφορά τη δυτική Ευρώπη και καθόλου στην ολότητά της,οι σλάβοι και η ανατολική πλευρά της ήταν μέσα από το πρίσμα της δύσης κάτι το διαφορετικό,ίσως γιατί η αυλή του Καρλομάγνου περιείχε ελάχιστη ρωμαική και ελληνική χροιά και περισσότερη γερμανική νοοτροπία.Εκείνο που έδεσε την ιδέα της Ευρώπης ως ενιαίου συνόλου ήταν η επιστροφή στις ρίζες της,εκεί κάπου στην αναγέννηση και τον διαφωτισμό,εκείνο που μισούσε θανάσιμα η γερμανική νοοτροπία το έκανε κτήμα της και με αυτό ανδρώθηκε,εμφανιζόμενη ως ένας ευρωπαικός πόλος με καίρια σημασία.Ξένο ήταν πάντα για τη Γερμανία,αλλά και πολύ οικείο στη μετέπειτα εποχή,στην εποχή μας.Αυτό που μισούσε επιδιώκει να αφομοιώσει προς όφελός της,θέλει ή ακόμη και το επιδιώκει να κάνει κάτι κι αυτή για την Ευρώπη ως έταιρος πόλος που ποτέ η ιστορία δεν της έκανε τη χάρη να κάνει,να προσφέρει ως Γερμανία τη δική της προσφορά.Και τα κάνει πάντα θάλασσα κι αλμυρό νερό,με επιλογές λανθασμένες και γελοιότητες που η ιστορία απεχθάνεται και τα αποθηκεύει στις μεγάλες αθλιότητες της ανθρώπινης πολιτισμικής αναφοράς και συνεισφοράς.Τουλάχιστον να πετύχαινε το εγχείρημα του Βοναπάρτη,θα είχαμε καλύτερο παρόν,γιατί η Γαλλία και η δική της συνεισφορά περιείχε μεγαλύτερη πνευματική διάσταση στην Ευρωπαική ιδέα,κρίμα που τούτο το καιρό,η Γαλλία είναι απούσα και λάμπει δια της απουσίας της στο ευρωπαικό γίγνεσθαι,παρακολουθεί το ευρωπαικό ολοκαύτωμα συρώμενη από το κομψό συνολάκι της Μέρκελ λόγω της ανύπαρκτης φούστας της.!

Advertisements