Άνθρωποι στ΄αζήτητα

Οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν,δεν υπάρχει χώρος που να μην συζητούν οι νέοι για το αύριο,πώς να μείνεις σε αυτή τη χώρα,με ποιές προσδοκίες και ποιά όνειρα,ποιό κουράγιο,και ποιά προοπτική?Θέλω να φύγω μου λέει η ανηψιά μου με τρία πτυχία στο χέρι.Θα φύγω μόλις τελειώσω τις σπουδές μου απαντάει κι ο αδελφό της που σπουδάζει οικονομικά,εδώ πλέον δεν υπάρχει χώρος για μένα,δεν υπάρχει μέλλον.Στο ερώτημά μου αν όλοι κάνουν το ίδιο ποιός επιτέλους θα μείνει σε αυτή τη χώρα μου απαντούν ότι αυτό θα μείνει ερώτημα,γιατί πρέπει να κοιτάξουμε το μέλλον μας.Τα παιδιά μας δε θα τα αφήσουμε για κανενός εγκληματία τα δόντια,να τα εκμεταλλεύονται και να ζήσουν ως σκλάβοι.Η ληστεία έχει επισημοποιηθεί,ληστεύουν το ελάχιστο εισόδημα,ληστεύουν με τον πιο επίσημο τρόπο και τις ζωές μας,και το χειρότερο απ΄ όλα φεύγει και το μέλλον,φυγαδεύεται σε άλλους τόπους.Είναι μια τραγωδία με πολλά επεισόδια και αμέτρητους δέκτες,αδρανείς θεατές όλοι μας σε αυτή τη φρίκη.Ποιοί θα μείνουν σε αυτό το πεδίο μάχης εν ειρήνη,το αίμα ρέει και ο πόνος της φυγής,του ξεριζωμού,της ανεργίας,της μιζέριας,του ανθρώπου στ΄αζήτητα.Ενώ έχουμε ειρήνη ο πόλεμος είναι εδώ,τα πτώματα σωριασμένα στο απέραντο νεκροτομείο η Ελλάς,και οι εγκληματίες ασύδοτοι ελεύθεροι σκοπευτές,σκοπεύουν όποιον βρουν στο πέρασμά τους.Εσύ φταις,κι εσύ φταις,άρα δε πρέπει να ζεις,κι αν τόσο πολύ το επιθυμείς να φύγεις από αυτή τη χώρα.Εδώ χωράνε μόνο οι έντιμοι,οι καλοπληρωτές,οι ενάρετοι,και οι γερμανοφρονούντες με προτεσταντική λογική.

Advertisements