Η Ελλάδα ποτέ δε πεθαίνει..

Ποιός το περίμενε αυτό το »ΟΧΙ» των Ελλήνων την εποχή του ’40 ότι θα είχε ιδιαίτερη βαρύτητα σήμερα.Το έχουμε ανάγκη πολύ περισσότερο αυτό το καιρό να λοξοκοιτάμε προς τα εκεί,την εποχή εκείνη που δε ζήσαμε βεβαίως,αλλά από τις περιγραφές των δικών μας δε μπορούμε να πούμε ότι πέρασαν καλά.Κάθε άλλο,Γερμανοί και Ιταλοί βάλθηκαν να σώσουν το κόσμο της εποχής εκείνης θεωρώντας ότι μόνο η δική τους θεώρηση ιδεών και απόψεων αποτελεί τη σωτήρια σανίδα του ανθρώπινου γένους.Θα περάσουμε απειλούσε ο Μουσσολίνι,όχι δε θα περάσετε είπε ο Μεταξάς στηλώνοντας τα πόδια του παρά τις προβοκάτσιες στο λιμάνι της Τήνου μέρα γιορτής σε ανύποπτο χρόνο,ένα περίπατο θα κάνουμε είπε ο Ντούτσε αλλά έφαγε τα μούτρα του στα χιονισμένα βουνά της βορείου Ηπείρου.Τώρα όλα αυτά μοιάζουν μακρινά,οι αγριότητες της εποχής εκείνης έχουν μετατοπιστεί σε άλλα επίπεδα δράσης περισσότερο αποτελεσματικά.Σιγά μη κάτσει ο Μπερλουσκόνι να στείλει στρατεύματα στην Αβησσυνία,ή η Μέρκελ να στείλει στρατό να καταλάβει την Ακρόπολη!Δε μπαίνουν σε τέτοιο κόπο και μάλιστα δυσβάστακτο σε κινητοποίηση,χρήμα και ανθρώπινο δυναμικό,μπορούν κάλλιστα να καταλάβουν μια περιοχή χρησιμοποιώντας το πορτοφόλι.Οχι,ο Μπερλουσκόνι δεν έχει τέτοιες μεγαλομανίες,εδώ δε μπορεί να κουμαντάρει την πρώην σύζυγο που ζητάει τη μισή περιουσία του,επίσης ίσα που τα καταφέρνει να ελέγξει τους Ιταλούς και να κουμαντάρει τη ..μπότα τους,θα μπορούσε να βάλει μπότα αλλού.!Για τη Μέρκελ δε μπορούμε να πούμε το ίδιο,το ιμπέριουμ κυλάει στις φλέβες της,και όσο βλέπει ταραχές στη Γαλλία και έναν Σαρκοζί ετοιμόρροπο την πιάνει τρέμουλο.Γιατί είναι γνωστό ότι η Γαλλία όταν βήχει κρυολογεί όχι μόνο η Γερμανία αλλά παθαίνει ψύξη και όλη η Ευρώπη,ενώ αρχίζει να ανεβαίνει κι ο πυρετός στη νήσο των μακάρων,κι όλοι αναρωτιούνται για τη μοίρα τη δική του και τη δική τους,(Quand Paris tousse et s’egare c’ est bien l’ EU qui s’ enrhume et qui s’ interroge sur son destin).H Eλλάδα αυτή τη φορά βρίσκεται σε δίλημμα,σε κρίσιμο σταυροδρόμι,ποιόν να ακολουθήσει,πολλά ονόματα πέσανε στο τραπέζι,και όλοι θέλουν το καλό της.Στην ερώτηση όλων αν αγαπούν την Ελλάδα εν ενί στόματι και μία καρδία  θα απαντούσαν ο καθένας όσο γίνεται να υποσκελίσει τον άλλον στη κραυγή αγωνίας ότι η Ελλάδα είναι στη καρδιά τους.Ακόμη και ο Στρώσκανος αν ρωτηθεί χωρίς δισταγμό θα πει εκ της καθέδρας του ΙΜF ότι αγαπά πολύ αυτή τη χώρα,όχι ότι η Μέρκελ θα έλεγε κάτι αντίθετο αν ήξερε ότι η Γερμανική ηγεμονία επί της Ελλάδας θα ήταν ακαταμάχητη.Αλλά εδώ είναι Ελλάδα,το σταυροδρόμι της γης,το σημείο εκκίνησης του δυτικού πολιτισμού,ο χώρος που ακούγεται ότι στα σπλάχνα του κρύβεται χρυσάφι,και ως χώρος είναι πολύτιμος για να ασκεί μόνο μια χώρα επιρροή αν δε συμμετέχουν πλειάδα δυνάμεων.Ποιός θα μίλαγε για αυτήν αν ήταν στη θέση της Μαδαγασκάρης,αν και εκείνη βρίσκεται σε δρόμο σύγχρονου μεταξιού.Τα »ΟΧΙ» των Ελλήνων μετράνε στα δικά τους μάτια πολύ περισσότερο και όχι τόσο πολύ των ξένων,γιατί τους αναβαπτίζουν όταν έχουνε πιάσει πάτο,τους καθαγιάζουν όταν γνωρίζουν ότι έχουνε δίκιο,τους υπενθυμίζουν τις μεγάλες στιγμές της ιστορίας,τους ταρακουνάνε αφυπνίζοντάς τους απ΄τη μακάρια ραθυμία και το ευμετάβλητο του βίου τους.Υπό αυτή την έννοια θα έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες μεταξύ τους ιδία φύλαττε από τους όψιμους αγαπώντες αυτήν.

Advertisements