ο φθινοπωρινός πόνος..

Ο έρωτας ..μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων δεν ξέρω αν έχει αποτυπωθεί σε τραγούδια,πού να προλάβουν δηλαδή να ηρεμίσουν τα πνεύματα ώστε να αναπτυχθεί ένα τέτοιο ειδύλλιο,ένα διηνεκές μορατόριουμ που θα κρατάει όσο γυρνάει γύρω από τον εαυτό της και τον ήλιο η γη,ξέρω όμως ότι ο στιχουργός μας Πυθαγόρας είχε γράψει ένα τραγούδι που μας συντρόφευε με τη φωνή του Ν τ α λ ά ρ α τα ανέμελα χρόνια πολλές φορές απ’το ραδιόφωνο.Οι στίχοι του έλεγαν για έναν Γιάννη που έκλαιγε μαζί με τον Μεμέτη στα στενά του Βοσπόρου πίνοντας κρασί τραγουδώντας,το αχ του Έλληνα ακολουθούσε το βαχ του Μεμέτη,ο Αλλάχ με το Χριστό έμοιαζε να μην υπάρχει διαφορά μεταξύ τους.Τους έφτανε απλά που μοιράζονταν τα πανάρχαια εκείνα στενά αγναντεύοντας τους χαμηλούς λόφους στην απέναντι Ασιατική ακτή,απολάμβαναν εκείνο το θεσπέσιο φυσικό κανάλι που τα βιαστικά σκοτεινά νερά του τρέχουν να συναντήσουν τη Προποντίδα.Για το Γιάννη όλος ο κόσμος του εκεί,σαν σποτ να προβάλλουν εικόνες ενός λαμπρού μακροχρόνιου παρελθόντος που η ιστορία αποφάσισε να τον πικράνει.Για τον Μεμέτη είναι ο τόπος γέννησης,το πρώτο φως του ήλιου που είδε,είναι και για αυτόν ένα αξιοσημείωτο παρελθόν οραματίζεται  κάποιον Σουλτάνο να συσκέπτεται στο Χουμαγιούν Ντιβάν για την επόμενη κατάκτηση με το σπαθί του Ισλάμ.Και για τους δυό μια αφετηρία,ένας κόσμος πολύχρωμος,κοσμοπολίτικος,ένας κόσμος γεμάτος Χριστιανικά αγιάσματα,Εκκλησιές και μνήμες,ένας κόσμος γεμάτος Τζαμιά με μιναρέδες να τρυπούν τον ουρανό της Πόλης.Και όμως, ένας έρωτας μέσα από τα μάτια ενός Τούρκου γεννήθηκε, καταγράφηκε σε βιβλίο και έγινε ταινία,ένας έρωτας όλο πάθος μεταξύ μιας Ρωμιάς ιερόδουλης της  Έλενας (η θέση της Ρωμιάς στο..κοινωνικό περιθώριο)με έναν Τούρκο τα δύσκολα χρόνια του διωγμού και βίαιου ξεριζωμού των Ρωμιών της Πόλης.Παράξενος λαός οι Τούρκοι,εκεί που νόμιζες ότι θα αφήσουν να περάσει εύλογος χρόνος έτσι ώστε να χαθούν μέσα στην αχλή της λήθης τα εγκλήματα κατά των Ρωμιών της Πόλης,ω του θαύματος παρουσιάζουν μια σκοτεινή και όχι ευχάριστη για κανέναν ιστορική πραγματικότητα.Το όχι πολύ μακρυνό π  ο  γ  κ  ρ  ό  μ το 1955 κατά της ακμάζουσας ελληνικής παρουσίας στη Πόλη της οποίας ήταν οι νόμιμοι κάτοικοι,που τους αφαίρεσαν αυτό το δικαίωμα οι συγκυρίες,οι συνομωσίες και προβοκάτσιες,τα πολλαπλά  λάθη πολλών,η ίδια η ιστορία τελικά,έγιναν μάρτυρες μιας ανείπωτης καταστροφής,βίας,και βιασμού ψυχών και σωμάτων.Οι ίδιοι οι Τούρκοι κυρίως οι νεώτεροι μα και παλιοί είχαν άγνοια για εκείνα τα έκτροπα και τις αθλιότητες αθλίων,όπως πάντα το βαθύ κράτος ήξερε και ξέρει καλά να κρύβει όλα εκείνα που δεν τιμούν τον άνθρωπο,τούτη τη φορά είναι απορίας άξιο πως δεν φίλτραρε ή δεν απαγόρευσε τη ταινία Guz Sancisi..

Advertisements